beyni bir bilgisayar işlemcisi gibi düşünürsek, arka planda sürekli 50 tane “chrome sekmesi” açık gezen insandır. o sekmelerden birinden sürekli müzik geliyordur ama hangisinden geldiğini bulamaz. fan sesi hiç susmaz, ram kullanımı sürekli %99’dadır. bu yüzden fiziksel bir iş yapmasa bile gün sonunda madenden çıkmış gibi yorgun hisseder.
Gece yatağa yattığında 2006 yılındaki utanç verici anısını 4k çözünürlükte tekrar izleyen, arkadaşının attığı “tamam bakarız” mesajındaki “tamam” kelimesinin neden küçük harfle yazıldığını 3 saat analiz eden, kendi zihninde kurduğu mahkemede hem savcı, hem hakim, hem de sanık olan yorucu insan modelidir.
en büyük düşmanı sessizliktir. sessizlikte beynin tüm açık sekmeleri aynı anda yüklenir.
en küçük mimikten büyük anlamlar çıkarabilen, söylenmemiş cümleleri bile üstüne alınabilen, “orada aslında ne demek istedi” sorusunu hayat felsefesi hâline getirmiş kişidir. olaylar bittikten sonra bile zihninde defalarca yaşatır, alternatif cevaplar üretir, hiç açılmamış tartışmaları kazanır ya da kaybeder. genelde “boşver” denir ama o boş veremez; çünkü kafası, bırakma tuşu olmayan bir düşünce kazanıdır.
her şeyi kafasına takan insanın gece uyku rutini: yatağa yat, tavanı izle, 3 yıl önce söylediğin bir kelimeyi hatırla, “acaba o an ne demek istedim, yanlış anlaşıldım mı, hala kızgın mıdır” diye düşün, saat 3 olsun, uyu. sabah kalktığında o kişi seni unutmuş bile ama sen hala “özür dilesem mi” diye düşünüyorsun. bu döngü hiç bitmiyor. geçmişte yaşıyorsun sürekli, şimdiyi kaçırıyorsun.