sürekli “bi 2 sene daha dişimi sıkıp güneye yerleşicem, domates yetiştiricem” yalanıyla kendilerini uyuşturan tayfa. spoiler vereyim kardeşim: o domatesi yetiştiremeyeceksin, o butik oteli açamayacaksın ve işin neyse muhtemelen o işten emekli olacaksın. geçmiş olsun.
Cuma akşamı dünyanın en mutlu insanı olup, pazar öğleden sonra saat 16.00 gibi üzerine ölü toprağı serpilmiş gibi çöken o gri bulutun sahipleridir. pazartesi sendromu onlar için bir ruh hali değil, kronik bir hastalıktır.
sosyal medyada motivasyon paylaşımları yapıyor. “hayallerinin peşinden git”, “asla pes etme” falan. ama kendisi hiçbir şey yapmıyor. laf olsun diye paylaşıyor. başkaları cesaretli adımlar atınca kıskançlık hissediyor bile. “o şanslı”, “onun durumu farklı” diyor. herkesin durumu farklı ama kimse senin yerine karar vermeyecek.